Nervous System Surgery Society / Sinir Sistemi Cerrahisi Derneği
Açık erişimli bu makale, orijinal çalışmaya uygun şekilde atıfta bulunulması koşuluyla, herhangi bir ortamda veya formatta sınırsız kullanım, dağıtım ve çoğaltmaya izin veren Creative Commons Attribution License (CC BY) altında dağıtılmıştır.
Omuriliğin diffüz orta hat gliomu ve H3K27M mutasyonu: Bir olgu sunumu ve literatür derlemesi
H3K27M mutasyonu taşıyan diffüz orta hat gliomları (DMG), yakın zamanda WHO grade IV olarak sınıflandırılan nadir ve agresif santral sinir sistemi tümörleridir. Çoğunlukla pediatrik beyin sapı gliomlarında görülmekle birlikte, yetişkinlerde omurilik tutulumu seyrektir ve özgün tanısal ve terapötik zorluklar içerir. Bu yazıda, giderek artan sırt ağrısı ve T12 dermatomu altında duyu bozukluğu ile başvuran 27 yaşındaki erkek hasta sunulmaktadır. Manyetik rezonans görüntüleme (MRG), T10–T12 seviyelerinde genişleyici intramedüller bir lezyon ortaya koymuştur. Cerrahi müdahale ile total rezeksiyon sağlanmış ve histopatolojik inceleme H3K27M pozitifliği, yüksek Ki-67 proliferasyon indeksi ve belirgin p53 ekspresyonu ile uyumlu DMG tanısını doğrulamıştır. Postoperatif dönemde hasta 54 Gy radyoterapi almış ve temozolomid tedavisine başlanmıştır. Beş aylık takipte tekrarlama izlenmemiştir. H3K27M mutasyonuna sahip omurilik DMG’leri biyolojik olarak agresif seyirli olup genellikle genç erişkinlerde görülür. Yüksek proliferatif aktivite göstermeleri ve MGMT promotör metilasyonunun olmaması, temozolomid gibi alkilleyici ajanlara sınırlı yanıtla ilişkilidir. Total rezeksiyon tek başına kür sağlayamasa da multimodal tedavi kısa süreli hastalık kontrolü sunabilir. Bu tümörlerin yönetiminde ilerleme kaydedebilmek için hedeflenmiş epigenetik tedavilere yönelik araştırmaların sürdürülmesi kritik öneme sahiptir.
Telif hakkı © 2025 Yazar(lar) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Travmatik internal karotis arter disseksiyonu
A 19-year-old female patient was brought to the emergency room following a traffic accident and electively orotracheal intubation due to a Glasgow coma score of 7. Ventilator therapy was discontinued. The patient had persistent right upper extremity ataxia. Therefore, a brain angiogram, followed by a head-neck-Computed tomography-angio, diagnosed an internal carotid artery dissection. We present the patient, who was treated and discharged with complete recovery.
Odontoid kırıkları: Tek merkezli retrospektif çalışmanın klinik özellikleri ve sonuçları
Giriş: Odontoid kırıkları, servikal omurga yaralanmalarının klinik açıdan önemli bir alt grubunu oluşturmakta olup özellikle yaşlı popülasyonda görülme sıklığı giderek artmaktadır. Demografik özelliklerin, kırık alt tiplerinin ve tedavi sonuçlarının anlaşılması; hasta yönetiminin optimize edilmesi ve koruyucu stratejilerin geliştirilmesi açısından önemlidir. Yöntemler: Bu retrospektif çalışmaya, 2018–2023 yılları arasında üçüncü basamak bir beyin cerrahisi merkezinde tedavi edilen 65 odontoid kırıklı hasta dahil edildi. Kırıklar, Anderson ve D’Alonzo sınıflamasına göre değerlendirildi; Tip II kırıklar ayrıca Grauer sınıflaması kullanılarak alt gruplara ayrıldı. Yaş, travma mekanizması, kırık alt tipi, tedavi yöntemi ve radyolojik sonuçlar gibi klinik veriler analiz edildi. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 61,9 yıl olup, olguların %56,9’u ≥65 yaşındaydı. En sık travma mekanizması, özellikle yaşlı hastalarda görülen düşük enerjili kendi seviyesinden düşmelerdi (%50,7). Anderson ve D’Alonzo sınıflamasına göre en sık Tip II kırıklar (%53,8) saptanırken, bunu Tip III kırıklar (%44,6) izledi. Tip II kırıkların %82,5’i Tip IIB alt grubundaydı. Hastaların %33,8’ine cerrahi tedavi uygulanmış olup, en sık tercih edilen yöntem anterior odontoid vida fiksasyonuydu. Hastaların %66,2’si ise konservatif olarak tedavi edildi. Bilgisayarlı tomografi ile yapılan takiplerde (n=42) füzyon oranı %76,1 olarak bulundu. Cerrahi tedavi uygulanan hastalarda füzyon oranı %84,2 iken, konservatif tedavi edilenlerde %69,5 idi. Füzyon oranı, 65 yaş altı hastalarda (%81,8) yaşlı hastalara (%70) kıyasla daha yüksek bulundu. Sonuç: Odontoid kırıkları, çoğunlukla düşük enerjili kendi seviyesinden düşmeler sonucu gelişen geriatrik yaralanmalardır. Özellikle Tip IIB alt tipi olmak üzere Tip II kırıklar en sık görülen kırık grubunu oluşturmakta ve daha yüksek füzyon gelişmeme riski taşımaktadır. Cerrahi fiksasyon, konservatif tedaviye kıyasla daha yüksek füzyon oranları sağlamaktadır. Bu çalışmadan elde edilen bulgular, hastaya özel tedavi yaklaşımlarının önemini vurgulamakta ve gelecekteki çalışmaların, gelişen cerrahi teknikler ve değişen demografik eğilimler ışığında tedavi algoritmalarını daha da netleştirmesi gerektiğini göstermektedir.
Telif hakkı © 2026 Yazar(lar) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Dekompresif kraniyektomi uygulanan hastalarda sağkalım: Retrospektif bir kohort analizi
Amaç: Bu çalışmanın amacı, kliniğimizde farklı etyolojiler nedeniyle dekompresif kraniyektomi (DC) uygulanan hastalarda mortalite ve morbidite oranlarını değerlendirmek ve sağkalımı etkileyen prognostik faktörleri analiz etmektir. Gereç ve Yöntem: Ocak 2018 – Aralık 2024 tarihleri arasında DC uygulanan 50 hastanın demografik, klinik, radyolojik ve cerrahi verileri retrospektif olarak incelendi. Primer sonlanım noktası hastane içi mortalite; sekonder sonlanım noktaları ise klinik takip süresi, yatış süresi ve komorbidite ilişkili sonuçlardı. Veriler uygun istatistiksel testlerle analiz edildi; p<0.05 anlamlı kabul edildi. Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 55,9 ± 14,2 yıl olup, %56’sı erkekti. En sık patoloji subaraknoid kanama (%44) idi. Ortalama takip süresi 42,4 ± 57,0 gün olarak hesaplandı. Genel mortalite oranı %40 (n=20) idi. Sağ kalan ve eksitus olan hastalar arasında yaş ve cinsiyet açısından anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). Buna karşın komorbidite varlığı mortalite ile anlamlı ilişkiliydi (p=0.020). En sık uygulanan cerrahi teknik frontotemporoparietal dekompresyondu (%62). Bilateral DC yalnızca bir hastada uygulandığı için karşılaştırma yapılamadı. Sonuç: DC, refrakter intrakraniyal hipertansiyon ve malign beyin ödemi yönetiminde yaşam kurtarıcı bir seçenek olmaya devam etmektedir. Ancak mortalite oranları yüksek olup, özellikle komorbid hastalıklar sağkalımı olumsuz etkilemektedir. Cerrahi karar sürecinde yaş, komorbidite yükü, radyolojik bulgular ve klinik durum bir arada değerlendirilmelidir. Çalışmamızın sonuçları literatürle uyumlu olup, daha geniş ve prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.
Nükleus akkumbens’in anatomik sınırlarının ak madde temelli topografik değerlendirilmesi
Giriş: Nükleus akkumbens (NAk), ventral striatumun temel bileşenlerinden biri olup limbik, bilişsel ve motor sistemler arasında işlevsel bir ara yüz oluşturmaktadır. Klinik olarak stereotaktik cerrahi ve nöromodülasyon girişimlerinin hedefi olmasına karşın, komşu gri ve beyaz cevher yapılarıyla olan anatomik sürekliliği nedeniyle sınırlarının kesin olarak tanımlanması güçtür. Bu çalışmada, NAk’ın anatomik sınırlarının ak madde lif diseksiyonu temel alınarak değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışma, formalinle fikse edilmiş üç insan beyin kadavrasında mikroskobik büyütme altında ak madde lif diseksiyonu tekniği kullanılarak yapıldı. NAk’ın komşuluk ilişkileri; lateralden mediale, medialden laterale ve superiordan inferiora yönelimlerde gerçekleştirilen aşamalı diseksiyonlarla değerlendirildi. Bulgular: Diseksiyonlar, NAk’ın belirgin ve keskin sınırlarla ayrılmış izole bir çekirdekten ziyade, ventral striatum düzeyinde yer alan bir geçiş alanı niteliğinde olduğunu göstermiştir. Superior düzeyde NAk’ın kaudat nükleus başı ile belirgin bir demarkasyon olmaksızın süreklilik gösterdiği, lateral ve inferolateral yönde ise substantia innominata ile iç içe geçtiği saptanmıştır. Buna karşılık, anterior komissür gövdesi ve bacakları, internal kapsülün anterior segmenti, forniks, singulum ve unsinat fasikülün ventromedial lifleri, NAk’ın göreceli anatomik sınırlarının tanımlanmasında güvenilir ve tekrarlanabilir referans düzlemleri sağlamıştır. Özellikle anterior komissür temel alınarak tanımlanan sagital ve vertikal referans hatlarının, NAk’ın superior ve posterior uzanımının üç boyutlu olarak değerlendirilmesinde belirleyici olduğu gözlenmiştir. Sonuç: Bu çalışma, NAk’ın anatomik sınırlarının klasik gri madde temelli mutlak tanımlar ile açıklanmasından ziyade, ak madde lif diseksiyonuna dayalı topografik bir yaklaşım ile daha tutarlı biçimde değerlendirilebileceğini ortaya koymaktadır. Ak madde referans hatlarını esas alan bu yaklaşım, NAk’ın anatomik organizasyonunun daha doğru yorumlanmasına olanak sağlamakta ve NAk’ı hedef alan stereotaktik, fonksiyonel cerrahi ve nöromodülasyon girişimlerinde anatomik yön bulmayı kolaylaştırabilecek bir çerçeve sunmaktadır.
Endoskopik transsfenoidal hipofiz cerrahisi sonrası gelişen komplikasyonların retrospektif analizi
Amaç: Hipofiz adenomları, endokrin disfonksiyon ve kitle etkisine bağlı nörolojik bulgulara yol açabilen, sellar bölgenin en sık görülen tümörleridir. Cerrahi tedavi, özellikle endoskopik transsfenoidal yaklaşımın yaygınlaşmasıyla birlikte, bu lezyonların yönetiminde temel tedavi seçeneği olmaya devam etmektedir. Bu çalışmanın amacı, 2018-2025 yılları arasında hipofiz lezyonları nedeniyle cerrahi olarak tedavi edilen geniş bir hasta serisinde, endoskopik transsfenoidal cerrahinin klinik, patolojik ve postoperatif sonuçlarını değerlendirmek ve komplikasyon profillerini literatür verileri ile karşılaştırmaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya 2018-2025 yılları arasında hipofiz lezyonu tanısı ile cerrahi tedavi uygulanan toplam 204 hasta dahil edildi. Tüm olgular retrospektif olarak değerlendirildi. Demografik veriler, patolojik tanılar, uygulanan cerrahi yaklaşımlar ve postoperatif komplikasyonlar analiz edildi. İstatistiksel analizler SPSS yazılımının güncel sürümü kullanılarak gerçekleştirildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 47,3 ± 13,9 yıl olup, olguların %58,8’i kadın, %41,2’si erkekti. Patolojik değerlendirmede en sık saptanan tanı Cushing hastalığı (%20,1) idi; bunu non-fonksiyonel hipofiz adenomları (%19,6), FSH-LH sekresyonlu adenomlar (%16,7) ve akromegali (%14,2) izledi. Postoperatif dönemde 70 hastada (%34,3) geçici diabetes insipidus gelişirken, 4 hastada (%5,7) kalıcı desmopressin ihtiyacı saptandı. Rinore 30 hastada (%14,7) izlendi; bu olguların 22’si BOS fistülü nedeniyle reopere edildi. Rezidüel adenom saptanan 10 hastanın 4’üne ek endoskopik, 6’sına transkranyal cerrahi uygulandı. Postoperatif hematom 8 hastada (%3,9), epistaksis 4 hastada (%2), menenjit 5 hastada (%2,4) ve hidrosefali 2 hastada (%1) görüldü. Mortalitenin 1 hastada (%0,5) gerçekleştiği belirlendi. Sonuç: Endoskopik transsfenoidal cerrahi, hipofiz lezyonlarının tedavisinde düşük mortalite ve kabul edilebilir komplikasyon oranları ile güvenli ve etkili bir yöntemdir. Seçilmiş olgularda ek cerrahi yaklaşımlar gerekebilmekle birlikte, deneyimli merkezlerde uygulandığında tatmin edici klinik sonuçlar sağlamaktadır.
Endoskopik transsfenoidal cerrahi sonrası rekürren non-fonksiyone pitüiter nöroendokrin tümör (PitNET) olguları
Amaç: Endoskopik transsfenoidal cerrahi kafa tabanı patolojilerine yaklaşım için en sık tercih edilen cerrahi yöntemdir. Hastaların %95’inde transsfenoidal yöntemler uygulanır. Cerrahi rezeksiyon sonrası, nüks görülebilmektedir. Bu konuda literatürde olgu sunumları ve sistematik taramalar şeklinde sınırlı sayıda yayın bulunmaktadır. Çalışmamızın amacı, endoskopik transsfenoidal yaklaşım kullanılarak merkezimizde opere edilen non-fonksiyone pitüiter nöroendokrin tümör vakalarının nüks sonuçlarını paylaşmaktır. Yöntem ve Gereç: Ocak 2017 ile Şubat 2025 arasında, üçüncü basamak tek merkezde rekürren endoskopik transsfenoidal cerrahi geçiren non-fonksiyone vakalarının demografik, patolojik ve radyolojik verileri ve ameliyat videoları geriye dönük olarak tarandı. Bulgular: Çalışma 115 vakayı içermekte olup kadın hasta sayısı 39, erkek hasta sayısı 76’dır. Yaş ortalaması 54 olarak değerlendirildi . 21 vaka 3 kere, 5 vaka 4 kere, 3 vaka 5 kere, 2 vaka ise 6 kere rekürren non-fonksiyone Pitüiter Nöroendokrin Tümör (Pit-NET) nedeniyle opere edildiği değerlendirildi. Sonuç: Endoskopik transsfenoidal cerrahide nüks görülebilmektedir. Rekürren non-fonksiyone vakalarda, hastanın yaşı, cinsiyeti, tümör boyutu ve patolojik indeksler nüks yüzdesini etkilemektedir. Pitüiter nöroendokrin tümör vakalarında ilk ameliyat çok önemlidir. Deneyimli ellerde yapılan ilk ameliyatlar rekürrens riski için önem arz etmektedir.
Endoskopik endonazal cerrahi eğitiminde 3 boyutlu kafa tabanı modelleri üzerine uygulama çalışması
Giriş: Bu çalışma, endoskopik endonazal cerrahi (EEC) eğitiminde kullanılmak üzere geliştirilen üç boyutlu (3B) baskılı kafa tabanı modellerinin üretim sürecini, uygulanabilirliğini ve eğitimsel potansiyelini değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Yöntem: Kadavra bilgisayarlı tomografi (BT) verilerinden elde edilen DICOM formatındaki görüntüler, 3D Slicer yazılımında işlenerek nazal pasajın 3B dijital modeli oluşturuldu. Modeller stereolitografi (STL) formatına dönüştürülerek polilaktik asit (PLA) filament kullanımıyla 1:1 ölçekte 3B yazıcıda üretildi. Elde edilen kafatası modelleri, daha önceki çalışmamızda üretilen endoskopik robotik kol ile test edildi. Robotun, önceden belirlenen güzergah boyunca sfenoid ostiuma otonom ilerleme kabiliyeti değerlendirildi. Bulgular: Robot sistemi, kurulum süreci sonrasında nazal ve sfenoid aşamalarda belirlenen anatomik hedeflere otonom olarak ulaşabildi. PLA modeller, nazal pasajda künt diseksiyona izin veren yeterli esneklik ve dayanıklılık gösterdi. Modellerin kullanımı, kadavra uygulamalarından önce tekrarlı deneme imkânı sağlayarak sistemin geliştirilmesine ve olası teknik aksaklıkların giderilmesine olanak tanıdı. Bu sayede kadavra dokularında olası zararların önüne geçildi. Sonuçlar: 3B kafa tabanı modelleri, EEC eğitiminde düşük maliyetli, erişilebilir ve tekrarlanabilir bir simülasyon aracı olarak kullanılabilir. Bu yaklaşım, öğrenme eğrisini kısaltma, cerrahi beceri gelişimini hızlandırma ve komplikasyon riskini azaltma potansiyeline sahiptir. Gelecekteki çalışmalar, modellerin anatomik ve haptik gerçekçiliğinin artırılması ve yapay zekâ entegrasyonu ile cerrahi eğitimde etkinliğinin uzun vadeli değerlendirilmesine odaklanmalıdır.
Diffüz glial tümörlerde cerrahi strateji
Amaç: Bu çalışmada, merkezimizde cerrahi olarak tedavi edilen diffüz gliom olgularının demografik özellikleri, tümör yerleşim yerleri ve rezeksiyon oranlarının değerlendirilmesi ve bunların yaş ile cinsiyetle ilişkilerinin ortaya konulması amaçlanmıştır. Yöntem: Ocak 2018 – Aralık 2024 tarihleri arasında üçüncü basamak bir merkezde opere edilen erişkin tip diffüz gliom olguları retrospektif olarak incelendi. Hastaların yaş, cinsiyet, tümör lokalizasyonu, cerrahi rezeksiyon oranları ve tekrar cerrahi gereksinimleri değerlendirildi. Rezeksiyon oranları gross total rezeksiyon (GTR), subtotal rezeksiyon (STR) ve biyopsi olarak sınıflandırıldı. Bulgular: Toplam 80 hasta çalışmaya dahil edildi. Hastaların 37’si kadın, 43’ü erkekti. Kadın hastaların ortalama yaşı 55,9, erkek hastaların ortalama yaşı ise 48,6 yıl idi. En sık tümör lokalizasyonu frontal lob (%45), ikinci sıklıkta temporal lob (%31,2) idi. Rezeksiyon oranları incelendiğinde glioblastomlarda 29 hastada GTR, 11 hastada STR elde edildi; oligodendrogliomalarda 10 hastada GTR, 3 hastada STR görüldü; astrositomlarda ise 9 hastada GTR, 5 hastada STR uygulandı. On bir hastada rekürrens nedeniyle tekrar cerrahi gerçekleştirildi. Rezeksiyon oranlarının literatür ile benzer olduğu gözlendi. Özellikle 40 yaş altı hastalarda yapılan maksimal güvenli rezeksiyonun sağkalım süresini uzattığı belirlendi. Sonuç: Diffüz gliom cerrahisinde maksimal güvenli rezeksiyon, hastaların yaşam süresi ve yaşam kalitesini artırmada temel cerrahi hedef olmalıdır. Merkezimizde elde edilen rezeksiyon oranları literatür ile uyumlu bulunmuş olup, genç hasta grubunda daha belirgin sağkalım avantajı gözlenmiştir.
Kolon perforasyonu ile prezente ventriküloperitoneal şant komplikasyonu: nadir olgu sunumu
Ventriküloperitoneal (VP) şantlar hidrosefali tedavisinde en yaygın kullanılan yöntemlerden biridir.Nadir görülen fakat ciddi morbidite ve mortalite ile seyreden komplikasyonlardan biri de gastrointestinal sistem perforasyonlarıdır. Bu çalışmada, VP şanta bağlı gelişen kolon perforasyonu olgusu sunulmakta ve literatür ışığında tartışılmaktadır. Kliniğimizde takip edilen bir hastada, VP şant komplikasyonu olarak ortaya çıkan kolon perforasyonunun klinik özellikleri, tanı yöntemleri ve uygulanan tedavi yaklaşımları incelendi. Ayrıca literatürde bildirilen benzer olgular gözden geçirilerek komplikasyonun sıklığı, tanı zorlukları ve tedavi sonuçları karşılaştırıldı. Olgumuzda nonspesifik gastrointestinal semptomlar ön plandaydı ve kolon lümenini perfore eden periton kateteri kolonoskopi ile belirlendi. VP sistemi çıkarılarak kolon onarımı ve uygun antibiyotik tedavisi uygulandı. Hasta komplikasyonsuz şekilde taburcu edildi. VP şanta bağlı kolon perforasyonu nadir görülen, ancak yüksek mortalite riski taşıyan bir komplikasyondur. Klinik bulguların sıklıkla nonspesifik olması nedeniyle tanı güçlükleri yaşanabilmektedir. Açıklanamayan gastrointestinal semptomları olan şantlı hastalarda bu komplikasyon akılda tutulmalı, erken görüntüleme yöntemleri kullanılmalı ve cerrahi/medikal tedavi hızla planlanmalıdır. Bu yaklaşım morbidite ve mortalitenin azaltılmasında kritik öneme sahiptir.
Gergin omurilik sendromunda intraoperatif nöromonitör kullanımı
Giriş: Tethered spinal kord sendromu (TSKS), konus medullarisin olması gerekenden daha aşağıda sonlanmasıyla nörolojik, ürolojik ve ortopedik semptomlara neden olan bir omurilik malformasyonudur. Sıklıkla çocukluk yaş grubunda görülür. Yapılan çalışmalarda intraoperatif nöromonitörizasyon (İN) kullanımının olası komplikasyonları azalttığı ve daha güvenli cerrahi sağladığı gösterilmiştir ancak hala tartışmalı bir konudur. Bu çalışmada kliniğimizde ameliyat edilen hastalarda İN kullanımını retrospektif olarak değerlendirdik. Yöntem: 2016 ve 2023 yılları arasında kliniğimizde ameliyat edilen 31 hasta İN kullanımına göre karşılaştırıldı. Hastaların yaşı, cinsiyeti, semptomları ve ameliyat öncesi nörolojik muayeneleri incelendi. Ameliyat sırasında 15 hastada İN kullanılırken, 16 hastada İN kullanılmadı. Bulgular: Hastaların nörolojik bulguları ameliyat sonrasında değerlendirildi. Ameliyat sonrası İN kullanmayan sadece 1 hastada ameliyat sonrası defisit gözlenirken, diğer 30 hastada ameliyat sonrası ek nörolojik defisit gözlenmedi. Sonuç: Literatürde yasal sorunları önlemek ve komplikasyonları azaltmak için TSKS hastalarında İN kullanımı önerilse de, ameliyat merkezinin deneyimine dayanarak, İN kullanılmamasının ameliyat sonrası komplikasyon oranını etkilemediği görülmüştür.
Yarı oturur pozisyonunda yapılan total tiroidektomi sonrası gelişen global serebral iskemi
Oturur ya da yarı oturur pozisyonda yapılan tiroidektomi sonrası katastrofik nörokognitif komplikasyonlar gelişebilir. Bu komplikasyonlar ameliyat esnasında brakial arter üzerinden yapılan tansiyon arteryel ölçümünün beyin düzeyindeki ölçümle birbirini tutmaması ve beyin düzeyinde tansiyon arteryel’in daha düşük seyretmesi nedeniyle beyin perfüzyonunun bozulmasına bağlıdır. NIRS kan basıncı düştüğü zaman beyin perfüzyon basıncının düşüşünü gerçek zamanlı saptar. Biz bu olgu sunumunda yarı oturur pozisyonda yapılan tiroidektomi esnasında anlık tansiyon arteryel düşüşüne bağlı gelişen global serebral iskemi olgusunu sunmayı amaçladık.
Pediatrik intrakraniyal anevrizmalar: Tek merkez retrospektif değerlendirme
Giriş: Pediatrik intrakraniyal anevrizmalar, erişkinlere kıyasla oldukça nadir görülmekte olup, klinik, radyolojik ve anatomik özellikleri açısından belirgin farklılıklar göstermektedir. Çocukluk çağındaki anevrizmaların etiyolojisinde konjenital ve edinsel faktörlerin önemli rol oynadığı bilinmektedir. Bu çalışma, merkezimizde tedavi edilen pediatrik intrakraniyal anevrizma vakalarının demografik özelliklerini, klinik bulgularını, uygulanan tedavi yöntemlerini ve sonuçlarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Gereç ve Yöntem: Ocak 2010 - Aralık 2024 tarihleri arasında kliniğimizde intrakraniyal anevrizma tanısı konulan ve tedavi edilen 0–18 yaş aralığındaki pediatrik hastalar retrospektif olarak incelendi. Bulgular: Çalışma süresince toplam 9 pediatrik hasta intrakraniyal anevrizma tanısı ile tedavi edilmiştir. Hastaların yaş ortalaması 10,6 olup; 6’sı erkek, 3’ü kadındı. En sık başvuru semptomları baş ağrısı (%55) ve bulantı/kusma (%55) idi. Başvuru anında 3 hasta WFNS Grade V, 4 hasta ise WFNS Grade I olarak değerlendirildi. Yedi hastada (%77,8) subaraknoid kanama (SAK) tespit edildi. Anevrizmaların 8’i anterior, 1’i posterior dolaşımda yer almaktaydı. En sık etkilenen bölgeler arasında internal karotid arter ve orta serebral arter bifürkasyonu bulunmaktaydı. Sekiz hastaya koil embolizasyonu (%88,9), bir hastaya ise klip uygulaması (%11,1) yapıldı. Altı hasta tam iyileşme ile taburcu edilirken, bir hasta intraparenkimal hematoma bağlı nörolojik defisit ile taburcu edildi. İki hasta yoğun bakım sürecinde eksitus oldu. Takip sürecinde bir hastaya dekompresif kraniektomi, bir diğerine ise hidrosefali nedeniyle ekstraventriküler drenaj (EVD) uygulandı. Sonuç: Pediatrik intrakraniyal anevrizmalar, erişkinlere göre farklı klinik ve radyolojik özellikler göstermektedir. Subaraknoid kanama oranı yüksek olup, genellikle anterior dolaşımı etkilemektedir. Koil embolizasyonu, klipleme cerrahisine göre daha sık tercih edilmekle birlikte, tedavi yaklaşımı her hastaya özgü faktörlere göre planlanmalıdır.
Posterior komissür mikrocerrahi anatomisi
Giriş: Komissural lifler, serebral hemisferler arasında bilgi entegrasyonunu ve koordinasyonu sağlayan beyin ak madde yapısıdır. Komissural liflerden filogenetik olaran bilinen en eski liflerden olan posterior komissür, konsessual pupiller ışık refleksi gibi işlevlerde rol alır. Posterior komissürün anatomisi ve ilişkili yapıları literatürde kısıtlı sayıda çalışmada irdelenmiştir. Bu çalışmanın amacı, posterior komissürün mikrocerrahi anatomisini ilişkili olduğu diğer yapılarla beraber ak madde diseksiyonu ve traktografi yöntemleriyle ele almaktır. Gereç ve Yöntem: Çalışmada Klingler tarafından önerilen yönteme uygun olarak beş adet postmortem insan beyin spesimeni üzerinde ak madde diseksiyonları gerçekleştirildi. Diseksiyonlar mikroskop altında mikrocerrahi tekniklerle yapılarak ve üç boyutlu fotoğraflama tekniği kullanılarak belgelendi. Posterior komissür ak madde lif diseksiyonu sonuçları 1065 deneğin difüzyon verilerini içeren bir şablondan elde edelin deterministik traktografi sonuçlarıyla karşılaştırıldı. Bulgular: Diseksiyonlar sonucunda posterior komissürün anatomik olarak kuadrigeminal korpora, pineal gland, habenular komissür ve stria medullaris talami gibi yapılarla yakın komşuluğu tanımlanmıştır. Liflerin inferiorda superior kollikulus, posteriorda ise habenular komissürle devamlılık gösterdiği görülmüştür. Traktografi analizleri posterior komissür liflerinin talamus, tektal alan, superior kollikulus, beyin sapı ve serebellumla bağlantılı olduğunu ortaya koymuştur. Tartışma: Posterior komissür, yalnızca pupiller refleksle sınırlı kalmayıp, beyin sapı ve serebellumla olan bağlantılarıyla daha geniş bir fonksiyonel ağa sahiptir. Bu lifler, pretektal alan ve çeşitli mezensefalik çekirdeklerle de ilişkili olup, ışık reflekslerinden vestibüler sistemle bağlantılara kadar çeşitli görevler üstlenir. Çalışmamız posterior komissürün hem anatomik hem de fonksiyonel yönlerini ayrıntılı olarak ortaya koyan nadir anatomik çalışmalardan biridir.
Derin yerleşimli beyin lezyonlarında sterotaktik biyopsi: Tanısal etkinlik ve klinik sonuçların retrospektif değerlendirilmesi
Giriş: Derin yerleşimli intrakraniyal lezyonlarda stereotaktik biyopsi, cerrahi olarak ulaşılamayan ya da yüksek riskli bölgelerde tanı koymak için tercih edilen, minimal invaziv bir yöntemdir. Bu çalışmada, 2012–2024 yılları arasında uygulanan stereotaktik biyopsilerin tanısal doğruluğu, güvenliği ve klinik sonuçları değerlendirildi. Yöntem: Ondokuz Mayıs Üniversitesi’nde, 2012-2024 yılları arasında stereotaktik biyopsi uygulanan 70 hasta retrospektif olarak incelendi. Dışlama kriterlerine uyan 59 hastanın demografik özellikleri, başvuru semptomları, lezyon lokalizasyonu, patolojik tanıları ve yatış süreleri analiz edildi. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 53,8 yıl olup, lezyonlar en sık talamus (%35,6) ve bazal gangliyon (%22) bölgelerinde saptandı. Biyopsi sonucunda %74,6 oranında patolojik tanı elde edildi. En sık tanılar yüksek dereceli glial tümör (%49,2) ve lenfoma (%16,9) idi. Lezyon lokalizasyonu ile başvuru semptomları ve patoloji sonuçları arasında anlamlı ilişki bulunmadı (p>0,05). Patoloji tanısı ve hastanede yatış süresi arasında anlamlı fark vardı; lenfoma ve enfeksiyon tanılı hastaların yatış süresi belirgin olarak uzundu (p=0,003). Cerrahi sonrası ciddi komplikasyon izlenmedi. Sonuç: Stereotaktik biyopsi, derin yerleşimli beyin lezyonlarında güvenli, etkili ve tanı başarısı yüksek bir yöntemdir. Elde edilen patolojik tanılar, özellikle gliom, lenfoma ve enfeksiyon ayrımında tedavi planlamasına katkı sağlamaktadır. Bulgular, bu yöntemin minimal riskle doğru tanı sunarak klinik karar süreçlerinde önemli bir araç olduğunu göstermektedir.
Anterior servikal diskektomi ve füzyon sonrası komplikasyonlar: Tek merkezli geniş vaka serisinin retrospektif değerlendirmesi
Giriş: Servikal disk hernileri, radikülopati ve/veya miyelopatiye yol açabilen yaygın dejeneratif omurga hastalıklarıdır. Bu tabloda en sık tercih edilen cerrahi yöntemlerden biri anterior servikal diskektomi ve füzyon (ASDF)’dur. Ancak ASDF sonrası gelişen komplikasyonlar cerrahi başarıyı ve hasta prognozunu etkileyebilir. Literatürde bildirilen komplikasyon oranları değişkenlik göstermekte, özellikle geniş vaka serili, tek merkezli çalışmaların sayısı sınırlı kalmaktadır. Bu çalışmada, ASDF sonrası komplikasyonlar geniş bir hasta grubunda retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Gereç ve Yöntem: 2012–2023 yılları arasında kliniğimizde ASDF uygulanan, ≥18 yaşındaki ve eksiksiz hasta kayıtlarına sahip 288 hasta retrospektif olarak incelendi. Hastaların yaş, cinsiyet, cerrahi seviye, komplikasyon gelişimi ve komplikasyon türleri kaydedildi. Komplikasyonlar yedi ana kategoride sınıflandırıldı. Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 46,8 yıl olup, kadın-erkek oranı eşittir (1:1). En sık opere edilen düzeyler C5–6 (%33,6) ve C6–7 (%28,1) olarak belirlenmiş, çok seviyeli cerrahiler toplam olguların %29,1’ini oluşturmuştur. Genel komplikasyon oranı %7,63 olarak saptanmıştır. En sık karşılaşılan komplikasyon, reoperasyon gerektiren rezidü disk materyali olup %3,1 oranında gözlenmiştir; bunu %1,7 ile rekürren laringeal sinir hasarı izlemiştir. Postoperatif hematom, nörolojik defisit ve enfeksiyöz komplikasyonlar (apse/diskit) her biri %0,69 oranında tespit edilmiştir. Nadir görülen komplikasyonlar arasında beyin omurilik sıvısı (BOS) fistülü (%0,34) ve inferior tiroid arter yaralanması (%0,34) yer almıştır. Çalışma süresi boyunca özofagus yaralanması veya Horner sendromu olgusu saptanmamıştır. Düşük komplikasyon oranları, cerrahi ilkelere sıkı şekilde uyulması ve standart intraoperatif protokollerin uygulanmasına bağlanabilir. Sonuç: Literatürdeki birçok çalışmaya kıyasla daha geniş bir hasta serisini kapsayan bu tek merkezli çalışmada, ASDF’nin düşük komplikasyon oranlarıyla güvenli ve etkin bir cerrahi yöntem olduğu gösterilmiştir. Cerrahi prensiplere uygunluk, uygun hasta seçimi ve yakın postoperatif takip, komplikasyonları en aza indirmede kritik rol oynamaktadır.
Pretrunkal non-anevrizmatik subaraknoid kanama: Tek merkezli retrospektif değerlendirme
Giriş: Pretrunkal non-anevrizmatik subaraknoid kanama (PNSAK), genellikle iyi prognoz gösteren ve düşük komplikasyon oranına sahip, nadir görülen bir subaraknoid kanama alt tipidir. Bu çalışmada, kliniğimizde tanı konulan PNSAK olgularının klinik ve radyolojik özellikleri, tedavi yaklaşımları ve prognozları retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Gereç ve Yöntem: 2020–2025 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Beyin ve Sinir Cerrahisi Kliniği’nde PNSAK tanısı alan 11 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. Tüm hastalara bilgisayarlı tomografi (BT) ve dijital substraksiyon anjiyografi (DSA) uygulanarak anevrizmal patoloji dışlanmıştır. Klinik değerlendirme World Federation of Neurosurgical Societies (WFNS) skorlama sistemi ile yapılmış, tedavi süreci ve komplikasyonlar izlenmiş, fonksiyonel sonuçlar modifiye Rankin Skalası (mRS) ile değerlendirilmiştir. Bulgular: Hastaların %55’i erkek, %45’i kadındı. En sık başvuru semptomu ani başlangıçlı şiddetli baş ağrısıydı (%100). Olguların %72,7’si WFNS derece 1 olarak sınıflandırıldı. Beş hastada vazospazm saptanmasına rağmen hiçbirinde iskemik komplikasyon gelişmedi. İki hastada akut hidrosefali gelişmiş ve EVD uygulanmıştır; kalıcı şant gereksinimi olmamıştır. mRS değerlendirmelerine göre 10 hastada ( %90,9) iyi fonksiyonel sonuç (0–2) elde edilmiş, bir hastada mortalite gelişmiştir. Sonuç: PNSAK, uygun görüntüleme ve konservatif yönetim ile prognozu son derece iyi olan bir klinik tablodur. Anevrizmal kanamanın dikkatle dışlanması ve komplikasyonların erken saptanması, hasta yönetiminde kritik öneme sahiptir. Elde edilen bulgular, literatürle uyumlu olup, konservatif yaklaşımın çoğu PNSAK olgusunda yeterli olduğunu desteklemektedir.
İdiyopatik Normal Basınçlı Hidrosefali Hastalarında Endoskopik Üçüncü Ventrikülostomi
Amaç: Hidrosefali tedavisinde şant komplikasyonlarının yüksek olması nöroşirürjiyenleri alternatif yöntemlere yöneltmiştir. Endoskopik Üçüncü Ventrikülostomi (ETV), 3. ventrikül tabanının perfore edilerek, BOS’un interpedinküler ve prepontin sisternal subaraknoid aralığa aktarılmasıdır. Subaraknoid aralıkta emilimi engelleyecek patolojilerin olmaması durumunda başarı yüksektir. Özellikle obstrüktif hidrosefali tedavisinde önemlidir. Kommunikan hidrosefalideki etkinliği pek aydınlatılamamıştır. Fakat bazı çalışmalarda İdiyopatik Normal Basınçlı Hidrosefalide (iNBH) (Adams-Hakim Sendromu), %50’ye yaklaşan başarı oranları bildirilmiştir. Amacımız hastalarımızdaki başarı oranlarını değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: Nisan 2017 ile Ocak 2023 tarihleri arasında iNBH tanısıyla ETV yapılan 20 hasta dahil edildi. Yaşları, semptom süreleri ve ameliyat öncesi Mini-Mental Durum Değerlendirme Testi skorları kaydedildi. Takiplerde kliniği düzelmeyenlere ventriküloperitoneal şant takıldı. Bulgular: 20 hastanın 12’sinde başarı sağlandı. Başarı sağlananların ortalama yaşları 67, semptom süreleri 4 ay, preoperative Mini-Mental Durum Değerlendirme Testi skoru 19 idi. Şant ihtiyacı olan 7 hastanın ortalama yaşları 77, semptom süreleri 10 ay, preoperative Mini-Mental Durum Değerlendirme Testi skoru 14 idi. Sonuç: ETV, iNBH tedavisinde şant tedavisine alternatif bir girişim olabilir. 75 yaş altında, kognitif fonksiyonları çok bozulmamış, semptom süresi 6 ayın altında olan hastaların seçimi ETV başarısında önemli kriterlerdir. Hastanın yaşı 75 üzerinde ise, mental durumu çok bozuk ve 6 ayı aşkın süredir semptomatikse periventriküler mikroiskemik alanlardaki perfüzyon azalmasının düzelmesinde ventrikülostomi yeterli gelmeyebilir. Bu durumlarda ventriküloperitoneal şant tedavisi ilk tercih olmalıdır.
Telif hakkı © 2023 Yazar(lar) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Koruyucu Halk Sağlığı Hizmetlerinde Beyin Cerrahları Nerede?
Önleyici halk sağlığı hizmetleri daha önceki pandemilerde kendi önemini ortaya koymuştur. Baş ve boyun yaralanmaları dünyada sinsi bir acil travma pandemisidir. Dünyada gelişmiş ülkelerde bile az sayıda olan önleyici eğitim programları yaygınlaştırılmalıdır. Kapsamlı önleyici sağlık hizmetlerinin, bir parçası olarak beyin cerrahları yerini kuvvetli bir şekilde almalıdır.
Kafatası Kırığı ve Pnömosefali Travmatik Epidural Hematomda Spontan Rezolüsyon Göstergesi Olabilir mi? Olgu Sunumu
Epidural hematom kafa travmasının ciddi bir komplikasyonu olup zaman zaman ciddi morbidite ve mortalite nedeni olabilmektedir. Kabul görmüş geleneksel tedavisi cerrahi olmakla birlikte, yakın takip ile spontan rezolüsyon vakaları da bildirilmektedir. Spontan rezolüsyonun altında yatan patofizyoloji birkaç teorinin konusu olmuştur. Asemptomatik epidural hematomlu hastalar konservatif olarak yakından izlenebilmektedir. Bu yazıda 25 yaşında erkek hastada yaklaşık 5 saat sonra gelişen spontan rezolüsyon olgusu irdelenecektir.
İskemik İnme Hastalarının Erken Radyolojik İşaret ve Bulgu Saptanmayan Kontrastsız Kranial Bilgisayarlı Tomografi Görüntülerinin Karşı Taraf Normal Beyin Parankimi İle “Radiomics” Parametreleri Üzerinden Karşılaştırılması
Amaç: Çalışmamızın amacı iskemik inme hastalarının erken radyolojik işaret ve bulgu izlenmeyen kontrastız kranial bilgisayarlı tomografi görüntülerinin, radiomics parametreleri üzerinden texture – doku analizi ile değerlendirilerek; iskemik inme tanısına katkıda bulanabilecek kantitatif veriler elde etmektir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda acil servise inme kliniği ile başvuran hastaların , difüzyon manyetik rezonans (MR) ve kontrastsız bilgisayarlı tomografi (BT) tetkikleri retrospektif olarak taranmıştır. MR tetkikinde akut iskemik infarkt ile uyumlu difüzyon kısıtlılığı bulunan ve Kontrastsız BT tetkikinde radyologlarca erken radyolojik bulgu ve işaret saptanmayan 54-96 yaş aralığında, 19’u kadın 18’si erkek hasta olmak üzere toplam 37 hasta çalışmaya dahil edilmiştir. BT görüntülerinde infarkt alanı ve karşı hemisferdeki simetriği 1 cm çaplı ROI çemberi ile, difüzyon sekansları ve ADC haritaları baz alınarak manuel işaretlendi. 3DSlicer programına ait radiomics eklentisi ile 106 adet doku analizine ait parametre elde edildi. Daha önceki benzer çalışmalar taranarak; literatürde sık kullanılan 21 parametre istatistiksel değerlendirme için kaydedildi. Bulgular: Taranan parametreler içinde anlamlı fark saptananlar; glcmjointavarage, glcmjointenergy, glcmcontast, firstorderuniformity, firstordermedian, firstorderenergy, firstordermax, firstordermean, glrlmrunlengthnonuiformty ve ngtdmcontrast. En anlamlı parametre ngtdmcontrast : Karşıtlığı ifade eden gri tonlama seviyelerinin dinamik aralığıyla birlikte , gri seviye değişkenliğinin sıklığını da gösteren parametre olarak bulunmuştur. Sonuç: Kontrastsız BT incelemede inmeye ait erken radyolojik bulgu ve işaret saptanmayan zaman dilimde iken doku analizi ile infarkt alanına ait parametre değişimleri ortaya çıkmaktadır.
İntraartiküler Lomber Faset Eklem ve Anterior Epidural Transforaminal Enjeksiyonların Kısa ve Orta Dönem Sonuçları
Giriş: Bel ağrısı iş gücünü azaltan ve fiziksel aktiviteyi kısıtlayan en sık sebeplerden birisidir. Lomber faset eklem enjeksiyonu (FEE) ve anterior epidural transforaminal enjeksiyon (AETE) bel ağrısı tedavisinde uygulanabilecek minimal invazif tedavi seçeneklerindendir. Bu çalışmada lomber FEE ve AETE yapılan hastalarda kısa ve orta dönem sonuçlarının ortaya konulması amaçlandı.Materyal ve Metodlar: Çalışmaya, tek merkezde, Ocak 2022 ve Nisan 2022 tarihleri arasında yapılan FEE ve AETE yapılan toplamda 60 hasta dahil edildi. Hastaların işlem öncesi, işlemden hemen sonra, 15’inci gün, birinci ay ve üçüncü ay Oswestry ve vizüel analog skalaları kayıt edildi. Oswestry skalasında 20 puanlık ve vizüel analog skalasında 2 puanlık bir düşüş anlamlı olarak kabul edildi. Bulgular: Bu çalışmada 60 hastaya toplam 78 adet AETE ve 244 adet FEE uygulandı. 4 (%6,7) hastada sadece AETE, 12 (%20) hastada sadece FEE ve 44 hastada (%73,3) kombine tedavi uygulandı. Bu hastaların 48’i (%80) işlemden kısa dönemde (<1 ay) fayda gördü. Bu hastaların ise 30’u (%50) orta dönemde (1-3 ay) fayda görmeye devam etti. Sonuç: Lomber FEE ve AETE, akut ve kronik bel ağrısı tedavisinde minimal invazif bir teknik olarak kullanılabilir. Cerrahi açıdan yüksek riskli hastalarda orta döneme kadar ağrı azaltmada etkili olup hastalara bu sürede fizik tedavi alma imkanı sağlar.
Anterior epidural transforaminal enjeksiyon
Beyin Sapı 3 Boyutlu Mikrocerrahi Anatomi, İç Mimari ve Güvenli Giriş Yolları
Amaç: Beyin sapında kranial nükleusların, diğer gri madde topluluklarının ve ak madde yollarının 3 boyutlu mikrocerrahi anatomisini ortaya koymak, beyin sapındaki tüm güvenli giriş yollarının komşuluklarını belirlemek ve güvenli giriş yollarının literatürle karşılaştırmasını yapmak amaçlanmıştır. Yöntem: Bu çalışmada formalinle fikse edilmiş kadaverik 7 adet beyin sapı Klingler metodu ile hazırlandıktan sonra diseke edildi. Diseksiyonlar cerrahi mikroskop altında mikrocerrahi set ile yapıldı. Diseksiyonlar anterior, posterior ve lateralden başlanarak gerçekleştirildi. Beyin sapının mikrocerrahi anatomisi ortaya kondu. Her aşamada dijital fotoğraf makinası ile 3 boyutlu fotoğrafları çekildi. Bulgular: Literatürde tartışılan 18 adet güvenli cerrahi giriş yolu tüm sınırları ile ortaya koyuldu. Anterior mezensefalik bölgede okülomotor sinirin intramezensefalik liflerinin red nükleusun lateralinden de geçtiği ve infrakollikular güvenli giriş bölgesi ve interkollikular bölge için IV. kranial sinir çaprazlaşmasının yüksek risk altında olduğu literatürde ilk defa gösterilmiştir. Lateral pontin bölgede vestibüler sinir lifleri ve inferior serebellar pedinkül komşuluğu ilk defa gösterilmiştir. Supratrigeminal bölgede dorsale doğru derinleşilirse medial lemniscus ve lateral lemniscus ile karşılaşılır. Medulla Oblongata’da olivar bölgenin literatürde bahsedilmeyen dorsolateral sınırını CTT yapar. Sonuç: Güvenli giriş yolları olarak bilinen bazı bölgelerin güvensiz sınırları çalışmayla ortaya çıkarılmıştır. Beyin sapı cerrahisi ile ilgilenecek cerrahlar lif diseksiyon temelli beyin sapı anatomisini tüm kranial ve diğer nükleuslarla, inen ve çıkan ak madde yolları ile detaylı olarak bilmelidir. Nörogörüntüleme teknikleri ile bu bilgileri lezyonun fizyolojik anatomide yaptığı tahribatla düşünmeli buna göre hareket etmelidir.
Deneysel Subaraknoid Kanama Modelinde Valproik Asidin Serebral Vazospazm Üzerine Etkisi
Amaç: Çalışmamızın amacı deneysel subaraknoid kanamada arteryel damar duvarlarındaki değişiklikleri gözlemlemek ve bu değişiklikleri ve vazospazmı engellemek için valproik asidin baziller arter ve beyin dokusu üzerindeki etkilerini incelemektir. Materyal ve Metod: Çalışmamızda 24 adet Yeni Zelanda tavşanı kullanıldı. Denekler randomize olarak kontrol (K), subaraknoid kanama (SAK) ve valproik asid (VPA) olarak üç guruba bölündü.Tüm deneklere sisterna magna ponksiyonu yapıldı. Kontrol gurubu haricindekilere heparinize olmayan otolog kan verilerek subaraknoid kanama oluşturuldu. Tedavi gurubuna intra peritoneal 100 mg/kg valproik asid verildi. Tüm denekler 48 sanra sakrifiye edildiler. Tüm deneysel ve cerrahi prosedürler İnönü Üniversitesi Deney Hayvanları Araştırma Komitesi tarafından onaylandı. Bulgular: Beklentimiz SAK grubunun arteriyel lümen alanının kontrol grubundan küçük olacağı yönündeydi. İstatistiksel hesaplamaların sonunda bulduğumuz sonuçların beklentimiz ile uyumlu olarak en küçük arter lümeninin SAK gurubunda ve en büyük arter lümeninin kontrol grubunda olduğunu gördük. Aradaki farklar istatistiksel olarak anlamlıydı. Sonuç: Elde ettiğimiz sonuçlar valproik asidin SAK tarafından indüklenen arteryel duvar değişikliklerini önleyerek vazospazmı engelleyebileceğini göstermiştir. Valproik asid subaraknoid kanamaya bağlı gelişen vazospazmla mücadele eden hastalarda klinik olarak faydalı olabilecek bir ajandır.
Telif hakkı © 2022 Yazar(lar) https://creativecommons.org/licenses/by/4.0
Sıçanlarda Topikal Siklosporin A Uygulamasının Epinöral Skar Oluşumunu Önlemedeki Etkileri
Bu çalışmanın amacı, sıçanlarda epinöral skar oluşumunun önlenmesinde topikal siklosporin uygulamasının makroskopik, histopatolojik ve immünohistokimyasal etkilerini değerlendirmektir. Bu deneysel çalışma, her biri on rattan oluşan iki grupta gerçekleştirildi. Siyatik sinir iki taraflı açıldı. Tibial ve peroneal komponentler künt diseksiyonla ayrıldı. Biceps femoris kası üzerine tekrarlayan sürtmelerle abrazyon hasarı oluşturuldu. Kontrol grubuna açılan siyatik sinir bölgesine bilateral salin emdirilmiş pamuklu ped, ikinci gruba 5 dakika süreli siklosporin emdirilmiş ped uygulandı. Ameliyattan sekiz hafta sonra her iki grup da sakrifiye edildi ve sinir kompleksleri mikroskobik, histopatolojik ve immünohistokimyasal olarak değerlendirildi. Çalışmamızda 5 dakikalık tek doz topikal siklosporin uygulamasından sonra herhangi bir yan etki gözlenmedi. Petersen’in sayısal derecelendirme sistemine göre deri, kas ve derin fasiyal onarım neredeyse tamamlandı (p<0.05). Siklosporin ile tedavi edilenlerde sinir adezyonu kontrol grubuna göre anlamlı olarak azaldı (p<0.001). FGF ekspresyonu gösterildi ve kontrol ve çalışma gruplarının bireysel değerlendirmeleri immünhistokimyasal olarak yapıldı. Fibroblast/fibrosit sayısının oranı her iki grubun sonuçlarının paralel olduğunu gösterdi. Tek doz topikal siklosporin uygulamasının, periferik sinir nörolizinden sonra epinöral skar oluşumunu önlemede başarılı olduğu gösterilmiştir.
Hipofiz Adenomlarının Kraniyofarinjiomlardan Ayırıcı MRG Bulguları
Amaç: Bu çalışmanın amacı hipofiz adenomları ve kraniyofarenjiyomların ayırıcı manyetik rezonans görüntüleme (MRG) bulgularını belirlemek ve tanımlamaktır. Gereç ve yöntem: Bu retrospektif analiz, solid ve kistik mikst görünümde 45 hipofiz adenomu ve 41 kraniyofarenjiyomun MR görüntüleme bulguları üzerinde yapıldı. Ovoid şekil, kardan adam şekli, lobülasyon, kiazma kompresyonu, kavernöz sinüs invazyonu, 3. ventrikül kompresyonu, kalsifikasyon, baskın tip – kistik vs katı, kontrast tutma paternleri – homojen, retiküler ve ekstansiyon gibi MRG bulguları değerlendirildi. Bulgular: MRG bulguları arasında lobüle şekil, üçüncü ventrikül kompresyonu ve solid kısımların retiküler kontrastlanması kraniyofarenjiomlarda yaygın iken, kardan adam şekli, ağırlıklı olarak solid içerik, solid kısımların homojen kontrastlanması adenomlada anlamlı bulgu olarak p<0.05’te uyumlu bulundu. Sonuç: Tümör şekli ve solid kısımların kontrastlanma paternleri, hipofiz adenomu ve kraniyofarenjiomlar için anlamlı ayırt edici MRG özellikleri olarak görülmüştür.
İyi Huylu Kalvaryal Lezyonlar: Klinik Deneyim
Amaç: Kalvariyum dayanaklı bir yapı olarak beynimizi korumada primer öneme sahiptir. Kalvariyumda kötü huylu ya da iyi huylu tümoral oluşumlar ile birlikte çeşitli metabolik tümör benzeri değişikler görülebilmektedir. Bu makalede bir sağlık merkezinde iyi huylu kalvariyal lezyonlar nedeni ile ameliyat edilen olgular irdelenmektedir. Materyal Metod: Çalışma retrospektif karakterde olup hastaların yaş cinsiyet gibi demografik verileri yanında başvuru şikayeti, kitlenin yerleşim yeri, geçirilmiş ameliyat öyküsü, radyolojik görüntüleri, lezyon çapı, patolojik tanı, ameliyat şekli, dural etkilenim, nüks edip etmediği, komplikasyon gelişimi ve takip süresi not edilmiştir. Sonuçlar: Çalışmaya toplamda 13 hasta dahil olmuştur. Bu hastaların 12 tanesi erişkin yaşta hasta iken sadece bir tanesinin çocuk hasta olduğu tespit edildi. 9 hastanın erkek cinsiyette olduğu belirlendi. En sık başvuru şikayeti kafada ağrılı şişlik idi. En sık iki tanı fibröz diplazi ve osteom olarak belirlendi. Bir hastada intraserebral komplikasyon gelişimi oldu. Hiçbir hastada nüks görülmedi.
Cerrahi Kararı Verme Aşamasında Gerçekleşen İntratümöral Kanama ve Klinik Bozulma: Gliosarkoma
Giriş: Gliosarkom, nadir görülen bir merkezi sinir sistemi tümörüdür ve Glioblastoma multiforme ile genetik, klinik ve prognostik benzerlikler gösterir. Artmış kafa içi basıncı, nöbetler ve hemiparezi gibi ilerleyici nörolojik defisitlerle kendini gösterir. Olgu Sunumu: Sağ tarafta şiddetli baş ağrısı ve güçsüzlük şikayeti ile iç hastalıkları kliniğinden konsülte edilen 81 yaşında kadın hastayı sunuyoruz. Sonuç: Gliosarkoma tümör içi kanama eşlik edebilir. Kanamanın ne zaman olacağını tahmin etmek mümkün değildir. Hematom tümör lezyonunu maskeleyebilir.
Ventrikül Büyüme Paterni Ventriküloperitoneal Şant Cevabını Preop Belirleyebilir Mi?
Amaç: Normal Basınçlı Hidrosefali (NBH) kafaiçi basınç artışı olmaksızın ventrikül genişlemesi gösteren ve “yürüyüş bozukluğu, demans ve inkontinans” kardinal bulguları ile ortaya çıkan bir sendrom olarak tarif edilmiştir. Bu klasik triad beyin omurilik sıvısı (BOS) tahliye işlemleri ile düzelme gösterir. Ne var ki tanımının üzerinden yarım asır geçmesine rağmen hastalığın semptomları, fizyopatolojisi, tanı ve tedavi kriterleri, insidans ve prevalansında belirsizlik sürmektedir. Bu çalışmada ventrikül genişlemesinin radyolojik ve klinik özellikleri ile Ventriküloperitonel “Shunt” (VPS) ameliyatına iyi yanıt veren ve vermeyen hastaların sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlandı. Gereç ve Yöntem: 27 olgudan oluşan bu Normal Basınçlı Hidrosefali (NBH) serisinde ameliyat öncesinde ve 6 ay sonrasında ayrıntılı nörolojik muayene yanında Normal Basınçlı Hidrosefali Derecelendirme Skalası (NBHDS), nöropsikoloji testleri (NPT) ve bilgisayarlı beyin tomografisi (BT), kranyal manyetik rezonans görüntüleme (MRG) yapıldı. Radyolojik olarak mevcut ventrikül genişlemesinin özellikleri ve eşlik eden MRG bulguları değerlendirildi. Bütün olgular ayarlanabilir VPS (Medtronic Strata®) ile tedavi edildiler ve ameliyat sonrasında en az 6 ay takip edildiler. Bulgular: NBHDS göre 27 hastanın 22 si VPS ameliyatına iyi yanıt verdi, 5 i yanıtsızdı. Ameliyat öncesi ventrikülleri uniform genişleyen hastaların ventriküllerin sadece temporooksipital bölümü geniş olan hastalar karşılaştırıldığında VPS yanıtı ile istatistiksel anlamlı ilişki saptanmadı (p=0.768, p=0.623). Sonuç: Bu çalışmada VPS cevaplı ve cevapsız hastalar ile ventriküllerin büyüme formu arasında bir ilişki olmadığı gösterildi.
Lomber Dejeneratif Omurga Hastalıklarında Serum Süperoksit Dismutaz Düzeylerinin Değerlendirilmesi: Prospektif Bir Metaanaliz
Amaç: Bu çalışmanın amacı, serum süperoksit dismutaz (SOD) enzim düzeyleri ile lomber dejeneratif omurga hastalıkları (LDOH) arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Gereç ve Yöntem: LDOH’li 94 hasta ve LDOH’siz 64 hasta incelendi. Örneklerdeki enzim miktarını ölçmek için insan SOD ELISA kitleri kullanıldı. Gruplar arasındaki farklılıkları belirlemek için serum SOD enzim düzeyleri Student-t ve Mann Whitney-U testleri ile belirlendi. Bulgular: Hasta grubu, hastalığın özelliklerine, klinik semptomlara, Visual Analog Scale (VAS) değerlerine ve Oswestry Disability Index (ODI) skorlarına göre sınıflandırıldı. Bu parametrelerle birlikte serum SOD düzeyleri istatistiksel olarak değerlendirildi. Her iki grupta serum SOD düzeylerinde istatistiksel olarak anlamlı fark yoktu, ancak serum SOD düzeyleri hasta grubunda göreceli olarak daha düşüktü (p>0,05). Sonuçlar: Gelecekte araştırmacılar spesifik lomber hastalıkları incelemek için bir serum biyobelirteci bulmaya çalışırlarsa, çalışmamız nesnel değerler sağlayabilir. Sonuçların desteklenmesi için artan hasta sayısı ile daha fazla çalışmaya ihtiyaç vardır. Bu bilgiler ışığında hastalıkların veya özelliklerin daha spesifikleştirilmesi ile denenebilecek araştırmalar için çalışmamızın sonuçlarının literatüre katkıda bulunacağı düşüncesindeyiz.